ಬದುಕು ಎಂಬುದು ಸುಂದರವಾದ ಹೂದೋಟವಿದ್ದಂತೆ. ಇಲ್ಲಿ ಮುಳ್ಳುಗಳೂ ಇವೆ, ಹೂವುಗಳೂ ಇವೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟಗಳು ಬಂದಾಗ ಅತೀವ ವೇದನೆಯಿಂದ ಕುಸಿದು ಹೋಗುವುದು ಮಾನವ ಸಹಜ ಗುಣ. ಆದರೆ, ಆ ವೇದನೆಯಲ್ಲೇ ಬಿದ್ದು ನರಳುತ್ತಾ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಅದನ್ನೇ ಮೆಟ್ಟಿಲನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸಾಧನೆಯ ಶಿಖರಕ್ಕೇರಿ ಬದುಕನ್ನು ಅರಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯ ಲಕ್ಷಣ.
ವೇದನೆಯ ಸುಳಿ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಥಿತಿ
ನೋವು ಅಥವಾ ವೇದನೆ ಎಂಬುದು ಹರಿಯದ ನೀರಿದ್ದಂತೆ. ನಾವು ಅದರಲ್ಲೇ ಮುಳುಗಿದ್ದರೆ ಅದು ನಮ್ಮ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಕುಂದಿಸುತ್ತದೆ, ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮನ್ನು ಹತಾಶೆಯ ಕತ್ತಲಿಗೆ ತಳ್ಳುತ್ತದೆ. “ನನ್ನಿಂದೇನೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ”, “ನನಗೇಕೆ ಹೀಗಾಯಿತು?” ಎಂಬ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಆಲೋಚನೆಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ನರಳುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ನೆನಪಿಡಿ, ನರಳಾಟವು ಕೇವಲ ಕನಿಕರವನ್ನು ತರಬಲ್ಲದೇ ಹೊರತು ಗೌರವವನ್ನಲ್ಲ.
ಬದುಕು ಎಂಬುದು ಬಿಳಿ ಹಾಳೆಯಂತಲ್ಲ, ಅದು ಸಾವಿರಾರು ಸುಳಿಗಳಿರುವ ಒಂದು ಸಾಗರ. ಇಲ್ಲಿ ಸೋಲು, ನೋವು ಮತ್ತು ವೇದನೆಗಳು ಅಲೆಗಳಂತೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುವುದು ಸಹಜ. ಆದರೆ, ದಡ ಸೇರಬೇಕಾದ ನಾವಿಕ ಅಲೆಗಳಿಗೆ ಹೆದರಿ ನೌಕೆಯಲ್ಲೇ ಮುದುಡಿ ಕುಳಿತರೆ ಬದುಕು ಅರ್ಥಹೀನವಾಗುತ್ತದೆ. ವೇದನೆಯಲ್ಲಿ ನರಳುವುದು ದುರ್ಬಲತೆಯ ಸಂಕೇತವಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಅದರಲ್ಲೇ ಕಳೆದುಹೋಗುವುದು ಖಂಡಿತಾ ದೌರ್ಬಲ್ಯವೇ. ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣೀರು ನಮ್ಮನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುವ ಬದಲು, ಮುಂದಿನ ಸಾಧನೆಗೆ ಇಂಧನವಾಗಬೇಕು. ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಮರುಗುವ ಬದಲು ಸಣ್ಣ ಹಣತೆಯನ್ನಾದರೂ ಹಚ್ಚುವ ಹಂಬಲ ನಮ್ಮದಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಬದುಕು ಸುಂದರವಾಗಿ ಅರಳಲು ಸಾಧ್ಯ.
ಸಾಧನೆಯ ಹಾದಿ: ಸವಾಲುಗಳೇ ಮೆಟ್ಟಿಲು
ವೇದನೆಯನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಮೌನವಾಗಿರುವುದು ತಾಳ್ಮೆಯಾದರೆ, ಆ ವೇದನೆಯನ್ನು ಶಕ್ತಿಯನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುವುದು ಸಾಧನೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಹಾನ್ ಸಾಧಕನ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಕಣ್ಣೀರಿನ ಕಥೆಯಿರುತ್ತದೆ.
- ಛಲ: ಸೋಲು ಅಥವಾ ಅವಮಾನದ ವೇದನೆಯು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ದಗದಗಿಸುವ ಛಲವನ್ನು ತುಂಬಬೇಕು.
- ಪರಿಶ್ರಮ: ಕುಳಿತು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುವ ಬದಲು, ಗುರಿಯತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಾಗ ನೋವು ಮರೆಯಾಗುತ್ತದೆ.
- ಅರಳುವಿಕೆ: ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಸೀಳಿಕೊಂಡು ಬರುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ, ನೋವಿನ ಕಾರ್ಮೋಡವನ್ನು ದಾಟಿದಾಗಲೇ ಯಶಸ್ಸಿನ ಬೆಳಕು ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯ.
ಕಲ್ಲೊಂದು ಉಳಿಪೆಟ್ಟುಗಳಿಗೆ ಹೆದರಿ ನರಳುತ್ತಾ ಕುಳಿತರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಕಲ್ಲಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಉಳಿಪೆಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಸವಾಲಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಅದು ಸುಂದರ ಶಿಲ್ಪವಾಗಿ ಅರಳಲು ಸಾಧ್ಯ. ನಮ್ಮ ಬದುಕೂ ಅಷ್ಟೇ; ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ನರಳುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಅವುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ಸಾಧನೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಮುನ್ನಡೆಯಬೇಕು. ಸಾಧನೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಅರಳಿದಾಗ, ನಮ್ಮ ಬದುಕು ನಮಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಸಮಾಜಕ್ಕೂ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ.
“ನೋವು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ, ಆದರೆ ಸಾಧನೆಯ ಸವಿ ಶಾಶ್ವತ.”
ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ನರಳಾಟವು ಕೇವಲ ಸಾಂತ್ವನವನ್ನು ನೀಡಬಲ್ಲದು, ಆದರೆ ಸಾಧನೆಯು ಗೌರವವನ್ನು ತಂದುಕೊಡುತ್ತದೆ. ಬಿದ್ದಾಗ ನೋವಾಗುವುದು ಸಹಜ, ಆದರೆ ಬಿದ್ದಲ್ಲೇ ಬಿದ್ದು ನರಳುವುದು ಸಾವಿಗೆ ಸಮಾನ. ಎದ್ದು ನಿಂತು ಧೂಳನ್ನು ಕೊಡವಿಕೊಂಡು ಸಾಧನೆಯತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುವುದು ನಿಜವಾದ ಜೀವನ. ನೆನಪಿಡಿ, ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಹೂತುಹೋದ ಕಮಲ ಅರಳಿದಾಗಲೇ ಅದಕ್ಕೆ ಪೂಜೆಯ ಸ್ಥಾನ ಸಿಗುವುದು. ಹಾಗೆಯೇ, ನಾವೂ ಕೂಡ ವೇದನೆಯೆಂಬ ಕೆಸರನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ ಸಾಧನೆಯೆಂಬ ಹೂವಾಗಿ ಅರಳೋಣ. ನಮ್ಮ ಬದುಕು ಇತರರಿಗೆ ಕೇವಲ ಕಥೆಯಾಗದೆ, ಒಂದು ಸುಂದರ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯಾಗಲಿ.
- (ಬಿಂದು ಆರ್. ಡಿ. ರಾಂಪುರ
ಲೇಖಕರು, ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ಶರಣ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತು ದಾವಣಗೆರೆ ತಾ)
